Ogen Dicht

Tags

creatie, maken, woorden

Er zijn dingen in je ziel

Heel diep beneden

Waarschijnlijk heeft een ieder ze

Maar sommigen zijn minder gelukkig

het zijn elementen en fracties

onzichtbaar,

die jou in dimensies brengen 

en je tijd op een wereldvreemde manier verdelen

de Makers en Imitators weten ervan

Zij vertellen je het, hoor je het wel? 

Verschillende dieptes en lagen, men zegt ook dimensies

Doet je op je onderlip bijten

Dat je het aan niemand anders kan zeggen

Zij hebben de woorden niet, 

de woorden die naar jou toekomen en zich aan je opdringen

die er altijd met je zijn

en maken dat je het begrijpt voordat je het kent en dat het lijkt alsof jij de Maker bent

van die woorden 

De woorden zijn niet de makers van jou.

 

 

 

okay

Tags

delude, lauditorium

De wereld totl om mij heen. Mijn ogen flikkeren over de luchtdeeltjes. Wat moet ik met mezelf? Er is zoveel gedaan en zoveel te doen. Ik ben in een wervelstorm beland en weet niet waar ik zal landen, wanneer het zal eindigen. Moet het we’ll eindigen? Ik ben toch bang dat het over gaat. En dan niet ga weten waar ik heen moet.

Een witte vrouw in wit licht in een witte kamer. Ze praat. Ze leest dit. Dit droom ik.

Relaxed now

I am dizzy with unbelief and want to cry. 

I just spontaneously sang a whole song to a building and thought I’d drop dead when I got a certain offer. 

Someone might become a published poet, just like that. I participate in ‘one small’ writers contest and’the hell breaks loose’. That’s all I’m saying. 

Things change, people change. I feel like I have changed overnight. My heart just skips over things I’d have hated to do and would almost vomit over. And I approach some things differently. I take decisions in my heart, without giving my mind to much to rumble about. Well, I couldn’t do that. 

Having read the Hunger Games makes me feel like I’ve been to war and back and the beautiful thing about it is that it don’t weigh me down, the terrible things that happen in the book. I see myself more, I see myself better. Yah, real great. 

Pills to swallow

Tags

actions, decisions, family, friendship, love, poop, poop bullets, seasons, thoughts, training

Last night I had a very difficult moment disposing myself of waste material from my body. Sorry, I promise there is a wise thing to learn from this. 

I sat there for more than half an hour, what I assumed would be a five minutes quick stop, then off to the bathroom and hurry to my last pages of Hunger Games. It made me think of the women in documentaries and movies in labor. The ‘push and anticipate and anticipate and push’ moments they go through. I was angry, and the worst part is that the same thing happened this morning. Now I am going to stop explaining the process (hurray) and hurry off to the ‘learn process’. 

Yesterday I woke up feeling sad. Uncertain of my future (oh why that suddenly mattered), lonely (honestly?), judgmental, wretched. I started a teary prayer and worship service of one to One and slowly began to fall at ease. By a certain point I started stretching on my bed and I fit better in my skin. Thank God, what felt more like ‘disposed off Him, cause I was done’, but He knows what He did for me in that moment. Still a bit shaky, I left for work. And the day was not a great day. I had a few nice moments with friends. But I felt weighed down. At night I had this training, I didn’t feel at ease at all. I wanted to head back home and really turn against God and not let Him comfort me. 

Then a couple was introduced to sing a song. It was a blessing. The song was about asking God to bless their family, because family is all they are. Now, in the past years, I have been developing this wonderful feeling of appreciation towards my family, by the grace of God, but it wasn’t family blues that fell out of the corners of my eye. They sang with dazzling voices, I just felt God using the pureness of their voice to calm me down. Trough the first half of the training session I was still a bit fussy, but then a lady came and broke the ice with jokes and things I could resemble to. And believe it or not, God spoke to me. 

That morning I woke up feeling judgmental and unfit for the job I was assigned for, but wile this lady was going through the stuff, I found answers to why I am the way I am and what needs to be fixed, either renewed. The same questions I was asking that morning when I felt so insufficient. Everyone needs motivation and The Motivator if the universe knows best when to step in. I had been walking around a few days, telling myself my deliverance is near, that I had to hold on just a bit longer. I don’t know how long this ‘up period’ will last, but it is paying off. 

And better yet, this morning I woke up a new me. I do believe finishing the last Hunger Games has something to do with it, but I don’t doubt my Creator reshaped my heart, or whatever it is that’s been triggered overnight. It was a decision to take for so long. I’ve been throbbing on and about about this thing in my life that bears no more than rugged and hard fruit, who wants that? So, I don’t quite grasp all the tears and sobbing and nose goo to it, but I knew something was taken off my spirit. I made the decision right on, all be it in tears, but I (the Holy Spirit) could convince me/myself that I would allow myself no more. I have been compromising for the last 12 or so months. I am not saying this situation was all wrong for me, but another season is arriving in my life altogether and I believe it, I believe it with all fibers in my skin. This will be over and no more will be added. 

It’s still scary. I worry about not knowing what is up next, but all those years of telling God how little I trust Him have to come to an end. Besides, there’s a lot of things I still have to conquer, there really is a long list to go, so why let anything I can step over keep me back? It’s just a new season. Just. Very exciting. And I’m afraid of the days of dark, when things will go wrong. 

Okay, and now, about what this has to do with the poop bullets? Remember the ‘anticipate and push and back again’ of the women in labor? That’s it. I had the idea of stopping the compromise, talked about it, but was afraid of what was to come. But today, I am at peace with a lot of it. Not all, but a lot. I accept that I have to move on.There are still steps to take. I have one thing to conquer and with the sweet taste of victory in my mouth I will rise from this place. I promise myself, I promise my future, I promise society, I promise my family. God knows. 

 

 

Wait-Hate

It’s black, it’s black, it;s black inside and it’s the only place I want to hide.

Do you know that place, when you’re in that phase, of wanting to go to that only place Of Dark.

It’s dark, it’s dark, dark inside

A darkened place, where I wanna hide and, it’s the only place, sometimes I wanna be.

And it’s the only thing sometimes I wanna do…Hide, hide, hide. In that black place, in fierceness and darkness and out of doubt. 

Between and underneath the shadows…in the fullness of willow. 

 

It’s supposed to be a song, folks. 

 

Bla bla moment, bla bla day

Tags

bird, dance, feelings, friends, friendship, love, strange, wallow, weird

I’m having a bla bla moment in a bla bla day. I believe I have a lot to say. I know I could describe this best in a photo shoot. Observing. I, I, I. 

There’s a lot going on inside. A lot of thoughts, idea’s, ding-dong moments..frowns, all of that. It’s also almost like I can feel the calming presence of Christ, calling me to take a step back and think. I can’t really believe He’d call me to take time and just spend it thinking. But I really have so much in mind. I wonder where that comes from. 

Especially today, after my spoken words presentation with a choreography, I felt something. I wondered what to do with myself. About my knowledge of things, conditions and people. I hear a slight voice saying; “surrender to God’. That’s what I’ve been trying not to do for so long, honestly. Watch TV, read, sleep, work, wallow, (oh my goodness, this word just came to me), you name it. I’ve been feeling like an authority, since I’ve been seeing this ballerina in my minds eye. An authority with the mandate to fix things by a mouvement de bras in a pirouette. Days I feel like this must be the days I have to sit back and plan all the wonderful ideas that come upon me from heaven. It’s also when I remember the urge in the little girl a few years ago inside of me saying ‘I was born for purpose’, something greater than just this. And I’m at it. Sometimes small things overwhelm me. 

Like when I saw kids run around church today, bringing mothers presents, their joy, the way they seized the moment to just do that what they’ve been assigned to do. Sometimes my spirit grasps things I’m note sure I’m meant to see. Little wonders, and I’m left thinking I’m crazy, I’m not supposed to go this far. Yes, going far, I like that. I like edges, but I like safety also. This kid has two sides. 

It’s like lot of girls have a ballerina and a fighter inside. This kid, me, has a ballerina and a warrior, a fierce one inside. I won’t tell you how I came upon those, but I know that I am a fighter. Both the ballerina and the warrior are fighters. But the contrast about the ballerina, I guess, is in the uniformity, the neatness. I don’t really like neat, though I am quite conservative. We will see the function of the ballerina and the warrior. I’m not sure God really likes this idea of me holding a warrior and a ‘fixing’ ballerina. Maybe it’s just a phase that I’ll grow out of pretty well. 

I also enjoyed the company of one of the most wonderful girls in my life. It’s like she’s a whole shell by herself, hiding herself and others, while in the same time, giving away and breaking free. I appreciate and value her. I worry about her, sadly, don’t pray. I admire her spirit. She’s like a bird, she dances beautifully, has a wonderful voice, has those eyes that are focused. I won’t tell her name. She’s lovely. I hope my shifty mind won’t forget to pray for her. She’s something great ‘in unfolding’ in the hands of almighty God. 

And now back to reality  

I have school to finish, sadly deadlines can’t be drawn back, especially those that have long past. I will fulfill my purpose, by his grace. Every person has history, every single person is of value. I will make it, just as I’ll be having my first live interview soon, just as I found a job at a TV station, just as God placed me so many places no one’ d ever dream I’d ever be. You’ll make it, holding on is only the worst part, but it’ll come to past. My friend will get married, she’ll have a wonderful wedding and her family’ll be alright. My ballet teacher will find solution. My sister will graduate in grandeur. My brother will be kept safe and exceed in his studies. My cousins hearts will be mended. My classmates will graduate. 

We’ll all make it

Our dreams are meant to come true. 

Ik wist het al (2)

Zo, denk ik bij mezelf, wat heeft dit te betekenen, maar ik glunder achter mijn gestreken gezicht. Ik weet dat ik een pak aan talent heb en dat Zerachiel een stel uitzonderlijke hersenen heeft. Ik houd de lijst niet lang genoeg vast om te zien wie nog meer sterren achter de naam heeft, maar ik denk dat Karen die ook moet hebben gehad.
Wij gaan de trap op. Zerachiel is ‘toevallig’ een facebook vriend die met een stel rare post over superhero’s en superhumans mij heeft geintrigeerd. Ik ga naar hem toe en bler: dus jij bent Mark…hij kijkt even zoekend in mijn gezicht en dan zie ik de herkenning: Rose-Marie? Ja. Ik weet niet meer wat wij elkaar hebben gezegd.
Pff, vanaf de sterretjes voel ik een verbondenheid, of is het wat anders.
Tijdens de workshop leer ik wat meer over de andere deelnemers. Eentje wilt niet voor het publiek schrijven en klampt zich vast aan haar eigen emoties. Een zanger jongen houdt van ritme, is bijzonder lang en kijkt mooi uit z’n bril die leuk past bij z’n onderkaak. I see that he likes singing with that mouth. Anderen zijn nog in mijn hoofd, maar namen zijn niet blijven hangen. Oh, er is ook een die veel zijn mening laat horen. Ik zeg niet meer veel, omdat ik vaak heb dat ik op sommige plaatsen de wijsneus uithang en ik dacht de vijfde van mei 2012; give it a rest, Rose.
Ismene doet een woordspel met ons.Leuk, maar het minder leuke is da ze niet door heeft dat Zerachiel geen ‘woorddanser’ is. Zerachiel is meer een elektronisch wezen, die star kan zijn, maar bijzonder intelligent op zijn gebied. Ik kan zien dat hij mogelijk uit ‘verkeerde’ bekers drinkt. Hij is van een of andere ‘verboden’ orde; is het een satanische sekte, anarchie of wat dan ook, he’s cool.
Hij begrijpt de spel niet goed. Hij is een kid die in de films als ‘lost’, ‘absent’ en ‘out of this world’ zou noemen. Duidelijk vor mij is dat hij niet de regular literaire juicy is, zoals Emanuel en de rest. Hij is gewoon technisch briljant. Perfect voor het idee dat ik van hem had, maar natuurlijk ken ik hem niet, ik bedoel, iemand is nooit alles wat je op het eerste gezicht van hem denkt.
Ismene is gewoon zichzelf en probeert Zerachiel op de juiste track te brengen. Stom vind ik dat bepaalde gezichten grimassen maken. Ik denk ‘stop, stupid’, in zijn wereld zou je ook met een mond vol tanden staan.
Maar goed, wij gaan door. Praten over beeldspraak. Een begrip uit een van mijn gedichten komt naar boven als ‘nieuwe beeldspraak’. Moet je de smile achter mijn gezicht zien. Ben blij dat ik geen Karen was, anders had m’n smoel zich gekleurd.
Karen heeft geen smoel hoor, ze lijkt sympathiek en is linkshandig en schrijft vlug. Ze is cool met haar tas, pata en kleding, duidelijk uit Holland.
En dan komt een raar kindje binnen. Ik zal het niet over haar uiterlijk hebben, maar het is duidelijk dat zij niet gewend is aan gatherings with strangers. Later, in de zaal, vertelt ze mij dat ze geen schrijver is en gewoon een dagje een gedicht heeft gestuurd, toen ze niets te doen had. In mijn binnenste komt iets lelijks voor haar naar boven, maar ik blijf vriendelijk en denk bij mezelf dat ze een volgende keer niet de kans krijgt om zoiets te flikken. Waarom ik dat denk weet ik niet. Tja, denk aan al die arme stakkers die op 5 mei niet erbij waren en uit dat getal zou er een bij kunnen zijn in plaats van haar wasteful zelf. Ik zie ook meteen een masker van perfectie voor acceptatie. ‘Jawel’ ik zie wel op het scherm, in een te hoge stem. Scrap, ik doe te analytisch denk ik. Laat die mensen kinderen.
Op een gegeven moment moet ik onder mijn kalme huid denken aan ‘The Hunger Games’. Despicable me.
Goed, we make it out of the workshop and get to get some snacks and enter the room of our final destination. Some pleasant entertainment.
Een mooie Spoken Words presentatie van een friend, geweldige zang van een pittige powerhouse en presentaties van outstanding werken. Eerst het werk van Zerachiel, ik weet niet waarom ik weet dat hij de schrijver is. Dan twee gedichten, eentje van mij. Ik ben apetrots en smile verlegen. Ook al kijkt niemand naar mij.
Ik voel mij vereerd om hier te zijn.
Hoewel ik primair heb meegedaan om de opinie van Surinaamse schrijvers te krijgen over mijn kwaliteiten, kan ik halverwege de uitslag de spanning niet meer uithouden. Woei, mijn hart gaat te keer. Aanmoedigingsprijs nummer een (3) gaat naar Busropan, twee naar een afwezige en drie naar iemand die net binnen komt lopen.
Nummer drie gaat naar Karen voor een verhaal dat super interessant klinkt en dan vertelt Rappa dat ook een gedichten bundeltje in de top drie is beland. En dan weet ik het, mi wini wang. Rappa noemt het een bundel met filosofische, gevoelige, kritische en nog een paar dingen gedichten. Bij de Masterclass Find Your Voice van Zulile Blinker had ik elke keer een hamer van een gedicht. Zelfs Celestine Raalte kreeg kippenvel van mijn stukken. Mooi. Ik wist meteen dat ik nummer twee was en Zerachiel nummer twee, het kon gewoon niet anders. Ik moet hem nog vragen wanneer hij het wist. Bij de aankondiging van de gedichten in top drie, wist ik dat ik in de top twee was. Ik wist al halverwege de aankondigingen van de winnaars dat ik of heel goed of de beste was. Ik ben dus second best, sta na een facebook friend. Vind ik erg leuk. Het moment dat ik naar voren werd geroepen wist ik welke naam na de mijne geroepen zou worden. Ik wou hem wat zeggen, wereldkundig maken of aan maar een persoon vertellen dat ik wist dat hij het was. ‘Houd je stil’, zei ik aan mezelf. Who cares if you know?
En ik kon alleen maar breed en dankbaar smilen.
Tja, en dan volgden de blije gezichten, blij voor mij, felicitaties, terwijl mijn tanden buiten blijven en mijn lippen telkens ‘dankje wellen’ om ze heen vormen en ik de handen schud. Een brasa van een poem-alliance. En nog een paar goede complimenten. Dan volgen de foto’s. Kishan maakt een, vind dat we dichter bij elkaar moeten staan, nog een, zelfde vraag en dan de laatste. Ik loop langs Karens vader om mijn biezen te pakken. Ik ga mijn hapje en drankje bonnen inruilen, voer een paar gesprekken, ‘cross check’ met Zerachiel, ik versta hem niet zo goed, maar het voelt o zo goed te hebben gewonnen.
Ik weet niet zo goed waar ik het gevoel moet plaatsen, ik ben blij, trots en voel mij een stukje vogel vrijer, het ‘ik kan (bijna?) alles’ gevoel. Thuis zet ik de bloemen op tafel voor mijn ouders. Alle vazen zijn bezet, dus het gaat in een koffie fles.

foto van Starnieuws

Ik denk dat ik nog eens rustig ga zitten om te analyseren wat dit nog meer voor mij betekent dan een hoopje geld om boeken mee te halen. (Halleluja, boeken!).
In ieder geval had ik nooit gedacht dat ik met Robby Parabirsing zou mailen.

Aan jou, lezer, wil ik zeggen, als je uitdagingen vindt die het waard zijn, go for it. Onderschat en overschat jezelf niet, stel doelen en smile regelmatig tegen jezelf, je kan het.

Ik wist het al (01)

Mijn hart is vol,
barstensvol, maar dat heeft meer met koffie te maken dan met wat de afgelopen zaterdag is gebeurt in mijn leven.

Ik lig nog in bed en kijk op mijn blackberry. Ik weet dat ik de afgesproken tijd niet ga halen. Ik lig nog een beetje en denk na waarom ik eigenlijk uit bed zou moeten stappen.
Then it hits me. Vandaag om 18.00 moet ik ergens zijn, somewhere importrant. En als ik niet gauw terug kom van de stad, kan ik maybe laat zijn en de geplande workshop missen.
Ik sprint uit bed, spreek af met mijn vriendin dat ik eraan kom. Doch, ontbijt ik gerust en kleed ik me ‘verfijnd’ aan. Ik kies een short, een shirt, topje en een muts, bad hairday accounts for Tomboy fashion.
We roam de binnenstad. Zij gaat trouwen, ik word haar maid of honour. We shoppen voor dingen waar we geen weet van hebben. Textiel. Na lang zoeken vinden wij een leuke tint, vragen een stukje en schrijven de prijs per meter op. Lopen vervolgens schoenen winkels af en dat was dat.
Verder wikken en wegen en huiswaarts keren. 13.00, ruim op tijd dus.

Ik eet, lees en val tussen de bladzijden in slaap. 15.00 u word ik wakker en slaag aan het voorbereiden. Een kniebroek strijken, lange mouw bloes, net genoeg om mijn onderbuik te dekken en de rare buiging die de broek maakt boven mijn flinterdunne riem.
In bad, mijn mooie kroeshaar verwennen met Mixed Chiks, wash and go. Ik doe er een leuke haarband in, pak mijn tas in elkaar en vertrek.

16.45 ofzo in de stad aangekomen. Way too early! Ik ga wandelen. Heb in de bus honger gekregen, dus opnieuw city roaming, op zoek naar voedsel. Ik zwerf, voetje voor voetje kruipend, naar een chineze winkel, koop een chocolade bol en fles water. Daar had ik net genoeg geld voor. Vervolgens zoek ik naar een automaat om wat geld uit de muur te trekken. De eerste de beste heeft niet, dus ik trek door. Een hele omweg, nog steeds voetje voor voetje.
Tegen half zes ben ik er dan. Een workshop die om 16.00 uur besloten had moeten worden is verlengd, dus ik zit op het terras van theater Unique mij te verdiepen in het verhaal van Deborah Jiang Stein, die drugs smokkelde en steeds dieper in een put liep.

17.45 Ik zie een dame en twee jongeren landen. Stevige jongeman, het soort dat je herkent aan z’n ‘waka’, converse pata en kapsel. Ietwat ronde dametje, leather wristband, stoere pata, bolero en schaak motief bloesje. Ik smile. Ook wanneer ik een getekende oog zie op een hand op een van de promo posters die zij hebben opgeplakt. The Vigilant Citizen heeft mijn leven een tikje interessanter gemaakt.

En dan komt Ishmene Krishnadat aandansen met een mandje. Ah, zij gaat de workshop geven. Gaan wij zo beginnen? Intussen loopt er een horde jongeren en ouderen vast en los tussen de zaal en de uitgang. Geluid installatie wordt gechekt en wanneer ik uiteindelijk uit de prettige gevangenis van mijn boek opkijk, zie ik dat er aan de tafels verderop al deelnemers zitten.
En dan mogen wij samen aan een tafel, kennismaken. Ik maak alleen kennis met het dametje dat naast mij aan tafel was komen zitten. Hoe heet ze ook alweer? Oh ja, Gabrielle, leuke naam. Met haar beugels en roze lippenstift, mooie haarband, mooi haar en kapsel, leuke outfit. lijkt ze wel een engeltje dat goed nieuws brengt. Voor de rest is een roestige, maar duidelijke goedemiddag genoeg.
Wij maken onze namen aan de stevige jongen, intussen Kishan, bekend en krijgen een name tag voor onze truitjes, bloesjes, jasjes.
Tessa vind ik indrukwekkend. Petite, schattig gezicht en vooral mooie naam; Tessa Busropan. Alles van haar doet mij denken aan een knappe, intelligente, vlotte en creatieve vrouw. Ik ben afwachtend, zoals altijd.
Wanneer wij de presentie moeten tekenen, zie ik dat de organisatie zich lelijk vergist heeft..ik lach wel in mijn vuist. Zo lelijk was het ook niet. Hihi.
Ik zie sterretjes achter mijn naam en die van Zerachiel van Mark, die door Ismene straks Hark zal worden genoemd, omdat de handschrift van here Kishan te modern is.
Zo, denk ik bij mezelf, wat heeft dit te betekenen, maar ik glunder achter mijn gestreken gezicht. Ik weet dat ik een pak aan talent heb en dat Zerachiel een stel uitzonderlijke hersenen heeft. Ik houd de lijst niet lang genoeg vast om te zien wie nog meer sterren achter de naam heeft, maar ik denk dat Karen die ook moet hebben gehad.

Zwijg!

Waneer gaat het stoppen,

al het geroep om mij

Het gezeur om mijn stem

het reiken naar mijn hart

Om te zwijgen van/over wat jou tart

je stem wil ik niet meer horen, je spandoekken zijn verblindend!

Lezen gaat beter met mijn eigen stem,

volgen vlotter in mijn eigen gedachten

Ik heb mijn eigen stem!

Ik heb mijn eigen gedachten!

Aan geen enkele kant sta ik zo goed als de kant van mijzelf

Maak mij geen vindplaats voor wat jij vergeefs zoekt

Ik word nooit een spiegel van jou geprogrammeerde zelf. 

                                                 

 

Joy

Tags

ballet, dance, feet, legs, pirouette, praise, smiles, surrender, worship

I am leaping, 

leading myself to the brace of your arms

joyfully skipping, lovingly thriving

getting closer to You

teeth displaying smiles, curled lips

and pirouetting legs and feet 

Not ready to stop, not wanting to pause

making the way longer by making fine movements

entertaining Your father heart

Will you come and join,

will you dance along?