Hello Bello Barbados

Eind april hoorde ik van mijn chef, Rikky Doekhi, dat mijn collega, Angela Hokstam en ik, geselecteerd waren voor een workshop van de Caribean Broadcast Media Partnership on HIV/AIDS. De workshop zou in Barbados worden gehouden.
Wij zouden dus naar het buitenland gaan, maar daaraan voorafgaand, voorbereidingen treffen naar Regional Testing Day op 27 juni.

In april heeft Allyson Leacock van de CBMP een workshop/kleine training gegeven aan enkele medewerkers van de STVS.

Goh, ik voelde me echt gemotiveerd om op pad te gaan en verslagen te maken over HIV en daaraan gerelateerde onderwerpen. Het voelde alsof ik mijn ‘calling’ in de journalistiek had gevonden; mensen die geen stem hadden een stem geven, dat klonk als muziek in mijn oren.
Mijn hersenen zijn een broeierige massa, die als een geruisloze machine, eeuwig in de weer zijn.
Maar het kan alleen tot zijn recht komen, als ik opschrijf wat het pruttelt.

Enkele uren na de workshop voelde ik mij niet zo zeker meer, omdat ik van het wolk stapte waarop ik dreef en opnieuw kennismaakte met de realiteit van werken bij de STVS. Trouwens daarover zal ik nog een publicatie doen: ‘een voorrecht met een prijskaart. Nou ja, publicatie, het komt gewoon op me blog.

Omdat ik zo clumsy ben en mijn leven lang ongeorganiseerd heb gelaten, ken ik de data niet meer van de workshop, bekendmaking selectie en andere dingen.
Ik weet wel dat ik op vrijdag 6 mei een teach-inn had en opnames heb gedaan.
Een dag daarvoor heeft het Nationaal Aids Programma drie filmpjes (van artiest Crazy G, vz jeugdparlement, Derryl Boetoe en directeur Cultuur, Stanley Sidoel) afgekeurd. De ‘acteurs’ lieten niet zien hoe zij zelf omgaan met HIV en de kijkers zouden niet weten waarom ze wel naar hun zouden moeten luisteren, want er was geen voorbeeldig gedrag te zien.
Ik ben in het weekend van 13/14 mei aan het werk gekomen om filmpjes af te maken, welke niet is gelukt.

Een dag voor vertrek, maandag 16 mei zijn de filmpjes afgemonteerd en op dvd gebrand.
Ik postte vorige week op mijn facebook profile: ‘wat is het fijn om een Haitiaan te zijn’.
Ik had net ontdekt dat ik, met een paspoort van het ‘armste land in het westelijk halfrond’ een visum nodig heb om naar Barbados te gaan. Het was dus duimen dat ik alsnog naar Savannah Hotel zou gaan, want oh, die foto’s ervan op het internet waren quite adembenemend. De design van de kamers waren al een lust voor mijn oog.

Vanuit een geestelijk hoek: ik twijfelde wel erg of ik wel zou gaan hoor. Ik had vanaf het begin een gevoel van, ‘wat als alles niet doorgaat’. Ik had zoiets van; ‘er kan nog van alles gebeuren’. Ik vertelde zo weinig mogelijk mensen, liet wel voor me bidden, maar liever samen met de zieken en jarigen en ‘repenters’ van die zondag. God is goed. Ik zei aan een schatje van me die ik ergens heb dat ik dacht dat ik dacht dat zijn land de eerste was waarnaar ik toe zou gaan. Tja, kijken wat het wordt, het maakt nu niet zoveel meer uit.

Ja, op de werkplek tonen velen medeleven, dat waardeer ik toch zo. Ik treur er niet meer om.
Toe ik voor het eerst hoorde dat ik ernaartoe zou gaan postte ik ook om m’n FB profile ‘ik heb geleerd wanneer wel of niet vroeg te juichen’. Maybe te negatief, maar ik had geen behoefte aan ge-treur.
Mw Esajas, onze HRM, een mevrouw die ik toch zo bewonder , nam me mee om tot me te praten. Toe ze me vroeg om met haar mee te komen, was er wel een brok in me keel en dacht ik ‘nu moet u geen gevoelige snaren komen aanraken’. Maar dat dacht ik alleen omdat ik wel treurig was op dat moment.

Tja, enkele minuten daarvoor heb ik mezelf wel voor schut gezegd in Monday Live. Inktvis salade? No Way! Die Sangria was oooh, hemels! Ik ga verder ernaar op zoek. (Ik ben inmiddels een semi-liefhebber van alcoholische dranken. Heb ik van me zus, met haar bijbel gebaseerde argument van ‘drink wijn wanneer er iets te vieren is’. Wijn is gezond…oops daar staat geen alcohol). Anyways, ik zit nu lekker in Su, er wacht me nog veel werk en dat vind ik lekker, betekent alleen maar meer ervaring en een beetje erkenning, ‘naam-making’. Dat heb je wel nodig in mijn vak.
Verder, er wordt een venster geopend voor deze deur die dicht is gegaan. Ik denk eerder dat dit een venster is dat voor me neus dicht is gesmeten, een andere keer, misschien binnenkort, volgt de deur.

Intussen ga ik dus verder en ga ik actiever student, dochter, zusje, tienerwerker, collega, werknemer, Rose-Marie zijn. (leven organiseren en wel opschrijven wat me broeierige hersenmassa pruttelt.

Ciao.

Advertisements

One thought on “Hello Bello Barbados

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s