Strand Zwaluw

Wit, zien mijn voeten op de koude vloer. Ik heb geen idee van wat mij te wachten staat. Mijn huid zit warm onder mijn kleren en ik trek mijn mouwen op. De lange broek die ik aanheb zit lekker; niet te strak, niet te los. Ik heb het pas een paar weken, maar al zo vaak aangetrokken. Ik kan niet geloven dat ik zo bedrogen ben uitgekomen. Het licht in de kamer is vaag, maar genoeg om mij te vertellen hoe groot de ruimte is en hoever ik moet rennen als ik het doodsbenauwd krijg. Het slot op de deur hindert mij, ik had liever vrij willen zijn. Zonder bedreiging voor binnenslopers. Binnenslopers kunnen gewoon binnenslopers zijn, anders criminelen of verdwaalde, kwaadaardige geesten, die onopgemerkt een vesting in huid maken. Ik laat het lied van oktober opnieuw in mijn hoofd galmen. Hoe verder ik kijk, hoe wijder het lijkt. De rivier waarvan ik op de oever sta is ongelooflijk breed, ongelooflijk groot en ongelooflijk adembenemend mooi. De stamleden hebben muziek. Sylvester staat verderop naar het water te kijken, hij luistert naar het lied. Ik bewonder zijn lichaam. God zij dank voor de afstand. Als meisje had ik vaak gewenst dat ik van het ander geslacht was. Vrouwen zijn ondergewaardeerd en ik ben niet geboren om de les voorgelezen te krijgen. Mijn jonge bewustzijn wist dat tenminste. Van alle bittere vrouwen leed die ik heb moeten doorstaan, is de aanwezigheid van begerige mannen het ergst. Die spietste ik liever tegen de grond. Net als Deborah, die geweldige heldin in de bijbel. Ik heb niets aan bloed aan mijn hand, maar sterk en onbuigzaam zijn, dat had ik zo graag. Veel vrouwen laten hun littekens wegtoveren. Voor mij zijn ze bekroningen, bewijzen dat je de strijd hebt overleefd. Sylvester beweegt op de muziek, de stamleden kijken hem aan en lachen het toe. Ik denk dat wij zo gaan optrekken.

Ik heb Sylvester ontmoet op de universiteit, bij Culturele antropologie. Hij gaf een gastpresentatie als oudere student. Hij had het over inheemse stammen die de grimmen van globalisatie niet hebben overleefd. Zijn grote bovenlichaam interesseerde mij, naast de boeiende details van zijn cultuur, om zijn traditionele gemeenschap mee te maken. Na de presentatie ging ik meteen naar hem. Ik ben als laatste gebleven om bij te praten. Hij kwam net van een nationale conferentie, was eigenlijk moe en wou zo snel mogelijk naar zijn koele appartement, maar een geboeide leerling kon hij nooit laten staan. Twee weken later trekken wij door het bos, twee stamleden die meereizen van de markt, terug naar het dorp. Wij lopen de rivierbedding op. Tussen de bergen ligt onze bestemming. Foto’s hebben mij er niet van kunnen vergewissen dat het een pracht van een plaats was. Ik wilde het gras onder mijn voeten voelen en tussen mijn tenen breken, in de vallei staan, met mijn hoofd achterover de armen uitstrekken en in het rond draaien..de zon mij laten kussen. De lucht van de natuur, ongerept als het was, inademen. Als fototoestellen, laptops en kleding lucht kunnen vervuilen, zijn ze niet van het zwaar vervuil materiaal.
Mijn lichaam doet een beetje pijn van al die spanning. Sylvester had mij verteld dat ik niet te dicht bij hem moest komen tijdens de tocht en de eerste twee dagen van onze reis. De stamleden verwelkomen buitenstaanders met een speciaal ritueel, waarna ze dichtbij de inheemsen mogen treden. Vooral onze huiden mogen niet tegen elkaar komen. Wat sneu, in de stad had Sylvester mij gewoon aangeraakt, de laatste dagen kreeg ik een welkomstzoen, zo een, snel op de wangen natuurlijk. De stamleden hadden mij een hand gegeven. Totdat wij het bos bereikten, was er gewoon contact. Ja, bos, dit is meer een dorre vlakte met enkele groene stroken.
Wij zetten de reis voort. De stamleden trekken op, zij hebben de kar afgedekt. Is er regen op komst? Ik wacht tot ze een stukje voor mij zijn, Sylvester wekt de indruk dat hij, net als mij, de rivierbedding niet wil verlaten. Hij komt naar mij toe met een blik alsof hij zijn hand om de schouders van deze ‘kameraad’ wil slaan en samen, doch met spijt, voortsukkelen. Ik heb niet erg veel zin om dichtbij hem te zijn. Hij staat op ongeveer 100 meter afstand stil en zegt mij dat ik een regenjas uit mijn tas moet halen, want de dauw gaat inslaan. Waarom een regenjas voor dauw, vraag ik. Hij glimlacht naar mij. In de laatste twee weken heb ik geleerd dat die glimlach betekent dat ik het ook zelf mag ondervinden. Ik lach een beetje,haal de tas van mijn rug en voer de opdracht uit.Een 50 meter verder verandert het landschap. Wij gaan een berg op geloof ik, maar wij moeten streng achter elkaar lopen. Ik ben niet langer voor Sylvester, maar achter hem. Natuurlijk wist hij dit van tevoren. De stamleden lijken plotseling erg haast te hebben. Af en toe staat de stoet stil en kijkt Sylvester achterom, naar mij, als ik niet snel genoeg ben om te antwoorden wanneer hij mij vraagt of het lukt.
Hij heeft mij niet veel verteld over de weg, alleen hoe wij ons zouden vervoeren van de ene naar de andere plek. De stamleden moeten nog een afslag maken, waarna zij ons weer zullen tegenkomen. Tijdens het klimmen heb ik het beeld van een straatje uit mijn oude buurt voor mij. Tegen het vallen van het donker, ging ik in dat straatje om brood te kopen voor mijn moeder. Wat heeft dat beeld met deze nauwe bergwand te maken? Ik zou het niet weten.
Mijn allerliefste heil is stilte, eenzaamheid, waarin ik tot rust kan komen. Een lastige berg beklimmen achter drie mannen is verre daarvan. Open vlakte, 2 minuten stappen en meer bergwand achter mannen. En dan voel ik de fijne deeltjes vanuit de lucht op mijn gezicht. De zon groet langzaam de aardbewoners van deze kant.
Terwijl de zon verder zakt, raakt mijn jas doordrenkt en wordt de bergwand draaglijker. Een plateau is in zicht. De stamleden zie ik rechtsaf maken en Sylvester trekt zich links op van het plateau. hij gooit zijn bagage neer en reikt mij een hand. Ik kijk hem even vreemd aan en hij glimlacht. ‘Je hebt geen respect voor de regels, jongeman’ zeg ik. ‘Dit is om het proces te versnellen, jonge vrouw’, zegt hij. ‘Dus ik houd je op!’ ‘Haha, kom op, als je hiermee begint halen wij de stamleden niet aan de andere kant en zullen wij aan een zeden onderzoek onderworpen worden’. O, zo, roep ik uit. Een ondeugende glimlach tekent rond zijn lippen, hij pakt zijn spullen op en vraagt als hij mijn handjes moet pakken. Ik geef hem een teken van afschuw en wenk hem voor mij uit te lopen. De weg is nog niet breed genoeg om ruim naast elkaar te lopen. Hij gehoorzaamt en zegt verder niets. Ik wil over de reis en onze studie praten, maar zie de stamleden voor ons uit. Sylvester en ik kijken elkaar aan. Ik geschrokken, hij met een bevestigende knik. Zonder ons enige teken van herkenning te geven, lopen zij verder, met de kar. De kar is niet bepaald lichter geworden. Ik vraag Sylvester waar de stamhoofden zijn geweest en wat zij daar hebben gedaan en hij antwoord ‘boodschappen leveren en ruil’. Wanneer wij eindelijk in de verte een dorp zien, weet ik meteen dat dit het is. Het dorp lijkt in diepe rust. Sylvester wenkt mij om hem te volgen. De stamleden waren langzamer gaan lopen, waardoor de afstand tussen ons niet veel groter is. Zij lopen verder en Sylvester leidt mij in de richting van een tweetal hutten. Hij roept iets en een oude man komt uit een van de hutten.Zij geven elkaar een hand, wisselen enkele woorden en Sylvester nodigt mij uit naar binnen.Ik ga de hut als laatste binnen en sta bijna stijf van de schrik. Van buiten heb ik het schijnsel van de prachtige lampen niet gemerkt. Er zitten een vrouw en vier kinderen rondom een groep lampen, op een kleed met kussens. Er worden kussens voor ons bijgehaald en wij nemen plaats. Sylvester wordt tolk en ik bloos bijna van de hartelijke welkomstwoorden van het gezin. IK krijf een uur om mij op te frissen, ik mag eigenlijk niet bijkomen van de reis, want dat mag pas na de rituele welkom. Ik ben zo benieuwd naar wat dat wordt. Avondmaaltijd is heerlijke brood en mierzoete koffie. Nee, bijkomen kan ik inderdaad nog niet.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s