Ssst!

En toen was het stil.
Heel stil.
Mijn mond viel open, maar het geluid keerde naar binnen en echode onhoorbaar.
Als ik uit elkaar val, moet je mijn armen niet bij elkaar brengen.
Ze hebben mij mijn hele leven omvat, en ik wil in mijn vervluchting niet verenigd zijn.

Wanneer ik uit elkaar val, houd mij dan bij je, zodat mijn deeltjes elkaar niet terug vinden.
Wanneer het eindelijk zal zijn gebeurd, moet je niets terugdraaien. Zal alles op zijn plek terugvallen.
En de maan en de zon zullen hun plaats terug innemen.
Alleen omdat ik bang ben, dat jij mij zo weinig kent. Wil ik nog in mijn armen blijven.
Zal ik maar nog niet sterven.

En toen was het stil.
De vreugde die ik kreeg van jou.
Jou lach die tussen mijn lippen glipte. Het werd stil, alles werd stil.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s