Ik wist het al (2)

Zo, denk ik bij mezelf, wat heeft dit te betekenen, maar ik glunder achter mijn gestreken gezicht. Ik weet dat ik een pak aan talent heb en dat Zerachiel een stel uitzonderlijke hersenen heeft. Ik houd de lijst niet lang genoeg vast om te zien wie nog meer sterren achter de naam heeft, maar ik denk dat Karen die ook moet hebben gehad.
Wij gaan de trap op. Zerachiel is ‘toevallig’ een facebook vriend die met een stel rare post over superhero’s en superhumans mij heeft geintrigeerd. Ik ga naar hem toe en bler: dus jij bent Mark…hij kijkt even zoekend in mijn gezicht en dan zie ik de herkenning: Rose-Marie? Ja. Ik weet niet meer wat wij elkaar hebben gezegd.
Pff, vanaf de sterretjes voel ik een verbondenheid, of is het wat anders.
Tijdens de workshop leer ik wat meer over de andere deelnemers. Eentje wilt niet voor het publiek schrijven en klampt zich vast aan haar eigen emoties. Een zanger jongen houdt van ritme, is bijzonder lang en kijkt mooi uit z’n bril die leuk past bij z’n onderkaak. I see that he likes singing with that mouth. Anderen zijn nog in mijn hoofd, maar namen zijn niet blijven hangen. Oh, er is ook een die veel zijn mening laat horen. Ik zeg niet meer veel, omdat ik vaak heb dat ik op sommige plaatsen de wijsneus uithang en ik dacht de vijfde van mei 2012; give it a rest, Rose.
Ismene doet een woordspel met ons.Leuk, maar het minder leuke is da ze niet door heeft dat Zerachiel geen ‘woorddanser’ is. Zerachiel is meer een elektronisch wezen, die star kan zijn, maar bijzonder intelligent op zijn gebied. Ik kan zien dat hij mogelijk uit ‘verkeerde’ bekers drinkt. Hij is van een of andere ‘verboden’ orde; anarchie of wat dan ook, he’s cool.
Hij begrijpt het spel niet goed. Hij is een kid die in de films als ‘lost’, ‘absent’ en ‘out of this world’ zou noemen. Duidelijk vor mij is dat hij niet de regular literaire juicy is, zoals Emanuel en de rest. Hij is gewoon technisch briljant. Perfect voor het idee dat ik van hem had, maar natuurlijk ken ik hem niet, ik bedoel, iemand is nooit alles wat je op het eerste gezicht van hem denkt.
Ismene is gewoon zichzelf en probeert Zerachiel op de juiste track te brengen. Stom vind ik dat bepaalde gezichten grimassen maken. Ik denk ‘stop, stupid’, in zijn wereld zou je ook met een mond vol tanden staan.
Maar goed, wij gaan door. Praten over beeldspraak. Een begrip uit een van mijn gedichten komt naar boven als ‘nieuwe beeldspraak’. Moet je de smile achter mijn gezicht zien. Ben blij dat ik geen Karen was, anders had m’n smoel zich gekleurd.
Karen heeft geen smoel hoor, ze lijkt sympathiek en is linkshandig en schrijft vlug. Ze is cool met haar tas, pata en kleding, duidelijk uit Holland.
En dan komt een raar kindje binnen. Ik zal het niet over haar uiterlijk hebben, maar het is duidelijk dat zij niet gewend is aan gatherings with strangers. Later, in de zaal, vertelt ze mij dat ze geen schrijver is en gewoon een dagje een gedicht heeft gestuurd, toen ze niets te doen had. In mijn binnenste komt iets lelijks voor haar naar boven, maar ik blijf vriendelijk en denk bij mezelf dat ze een volgende keer niet de kans krijgt om zoiets te flikken. Waarom ik dat denk weet ik niet. Tja, denk aan al die arme stakkers die op 5 mei niet erbij waren en uit dat getal zou er een bij kunnen zijn in plaats van haar wasteful zelf. Ik zie ook meteen een masker van perfectie voor acceptatie. ‘Jawel’ ik zie wel op het scherm, in een te hoge stem. Scrap, ik doe te analytisch denk ik. Laat die mensen kinderen.
Op een gegeven moment moet ik onder mijn kalme huid denken aan ‘The Hunger Games’. Despicable me.
Goed, we make it out of the workshop and get to get some snacks and enter the room of our final destination. Some pleasant entertainment.
Een mooie Spoken Words presentatie van een friend, geweldige zang van een pittige powerhouse en presentaties van outstanding werken. Eerst het werk van Zerachiel, ik weet niet waarom ik weet dat hij de schrijver is. Dan twee gedichten, eentje van mij. Ik ben apetrots en smile verlegen. Ook al kijkt niemand naar mij.
Ik voel mij vereerd om hier te zijn.
Hoewel ik primair heb meegedaan om de opinie van Surinaamse schrijvers te krijgen over mijn kwaliteiten, kan ik halverwege de uitslag de spanning niet meer uithouden. Woei, mijn hart gaat te keer. Aanmoedigingsprijs nummer een (3) gaat naar Busropan, twee naar een afwezige en drie naar iemand die net binnen komt lopen.
Nummer drie gaat naar Karen voor een verhaal dat super interessant klinkt en dan vertelt Rappa dat ook een gedichten bundeltje in de top drie is beland. En dan weet ik het, mi wini wang. Rappa noemt het een bundel met filosofische, gevoelige, kritische en nog een paar dingen gedichten. Bij de Masterclass Find Your Voice van Zulile Blinker had ik elke keer een hamer van een gedicht. Zelfs Celestine Raalte kreeg kippenvel van mijn stukken. Mooi. Ik wist meteen dat ik nummer twee was en Zerachiel nummer een, het kon gewoon niet anders. Ik moet hem nog vragen wanneer hij het wist. Bij de aankondiging van de gedichten in top drie, wist ik dat ik in de top twee was. Ik wist al halverwege de aankondigingen van de winnaars dat ik of heel goed of de beste was. Ik ben dus second best, sta na een facebook friend. Vind ik erg leuk. Het moment dat ik naar voren werd geroepen wist ik welke naam na de mijne geroepen zou worden. Ik wou hem wat zeggen, wereldkundig maken of aan maar een persoon vertellen dat ik wist dat hij het was. ‘Houd je stil’, zei ik aan mezelf. Who cares if you know?
En ik kon alleen maar breed en dankbaar smilen.
Tja, en dan volgden de blije gezichten, blij voor mij, felicitaties, terwijl mijn tanden buiten blijven en mijn lippen telkens ‘dankje wellen’ om ze heen vormen en ik de handen schud. Een brasa van een poem-alliance. En nog een paar goede complimenten. Dan volgen de foto’s. Kishan maakt een, vind dat we dichter bij elkaar moeten staan, nog een, zelfde vraag en dan de laatste. Ik loop langs Karens vader om mijn biezen te pakken. Ik ga mijn hapje en drankje bonnen inruilen, voer een paar gesprekken, ‘cross check’ met Zerachiel, ik versta hem niet zo goed, maar het voelt o zo goed te hebben gewonnen.
Ik weet niet zo goed waar ik het gevoel moet plaatsen, ik ben blij, trots en voel mij een stukje vogel vrijer, het ‘ik kan (bijna?) alles’ gevoel. Thuis zet ik de bloemen op tafel voor mijn ouders. Alle vazen zijn bezet, dus het gaat in een koffie fles.

Karen (third), Zerachiel van Mark (1) and moi

foto van Starnieuws

Ik denk dat ik nog eens rustig ga zitten om te analyseren wat dit nog meer voor mij betekent dan een hoopje geld om boeken mee te halen. (Halleluja, boeken!).
In ieder geval had ik nooit gedacht dat ik met Robby Parabirsing zou mailen.

Aan jou, lezer, wil ik zeggen, als je uitdagingen vindt die het waard zijn, go for it. Onderschat en overschat jezelf niet, stel doelen en smile regelmatig tegen jezelf, je kan het.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s