Staredness

Het is onbekend hoelang ik al zo rondloop. Als de omhulsel van een klinkende leegte. Zo stil is het hierbinnen nog nooit geweest. Niet dat er niet gesproken wordt. Er wordt gesproken, gelachen, gedacht en gebrult. Alleen weet ik niet hoelang het al zo leeg is.

Als bij een geest, denk ik. Weet je hoe je uit je ogen kijk, naar het verleden, naar je omgeving en wat voor je ligt…Mijn ogen hebben geen bereik. Nee! Dat meen ik niet. Mijn ziel is niet leeg en ook niet weggezakt.

Maar ze wil zo graag erop uit. Naar het water. Hier is niet echt een zee, zij wil de rivier. En vloeken. Heel graag vloeken. Eerlijk zijn over wat zich de hele tijd heeft afgespeeld in de donkere ruimte in haar spiegelziel. Zij wil zich uitstrekken en opvouwen, maar niet ingeblikt worden, maar niet ingesloten worden.

Zocht ik de liefde op, zij hield mij alleen een spiegel voor van mijn mislukte narcisme. Trok ik een glimlach aan, openden mijn kaken zich om de eerste de beste voorbijganger te bijten. De pijnlijke vleugels van de tijd hadden geen zin om op mijn wonden te blazen, dus die etteren nog na. Omdat ik er niets aan kan doen, wil ik maar razen en tieren. Ik wil alleen nog weggaan, dat is alles wat ik wil. Nee, niet echt. Ik wil niet zomaar ergens naartoe, ik wil naar het water. Waar er nieuw leven, of tenminste pauze is. Pauze om na te denken over het wel of niet meegaan. Pauze om het getij te zien keren. Pauze om schoonheid over mij heen te laten.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s