Lieve Geliefde

Kan je me alsjeblieft met rust laten? Ik wil niet langer binnen de straal van jouw invloed leven. Waar ik mij nog naartoe moet keren, weet ik niet.

Als ik je niet al het goede wenste, wenste ik dat je ontplofte, oplostte of gewoon verdween van het aangezicht van mijn leefruimte. Ik kan je niet meer aan. De irritatie draag ik op mijn huid en het groeit met de dag. Die irritatie is jouw naam. Nu, dit wordt geen scheldpartij. Dit is gewoon mijn hartewens, een uitlating over de pijn die je mij bedraagt onder de teleurstelling, onder de verbazing, onder de haat die ik niet altijd kan vermijden.

Mijn hart heeft je lief, maar zoals het bloed door mijn aderen stroomt, kan mijn vlees zich niet laten keuren door je stinkende aanwezigheid. Spijt van mijn goedheid heb ik niet. Maar genoeg is verdomd genoeg. Zal je mij weer zeggen dat er niets aan de hand is en dat ik dramatisch doe. Ik wenstte wel dat ik zo creatief was als jij bent om dit alles te bedenken.

Ik zou het oneerlijk vinden om voor je verdwijning te bidden. In plaats daarvan laat ik mij kastijden totdat ik een dag of twee weer de liefde voor jou kan voelen en doen alsof je bezeten bent en niet een hartgrondige monster die mijn vrede bedwelmt. Wanneer dit voorbij is, wanneer jij voorbij bent…wanneer je vloek je weg heeft genomen en je in jouw kasteel plaatst, dan hoop ik dat de wonden die je in mij hebt geslagen al rijp genoeg zijn om een zoete geur te verspreiden.

Zoals ik een belediging voor je vernedering ben, ben jij een doorn in mijn oog,

lieve Geliefde.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s