De stilte binnenin

Ik zou heel graag tot mijn ribben in de rivier willen liggen terwijl de regen ons beroert. Met mijn armen onder mijn gezicht gevouwen en in een slaap wegdommelen of in een vederlichte onbezorgdheid bevangen worden.

Zorgen
Hoe moet ik je uitleggen dat ik niet boos ben, althans niet op jou. Maar dat ik gewoon ongeduldig en ontevreden ben. Daarvan word ik gauw moe en daardoor krijg ik een apathie voor het spreken; het antwoorden, het uitleggen en ook het luisteren. De regen weet het. Die weet met een lied over mij neer te dalen en mij weg te voeren. Naar de stilte binnenin. De gebruikelijke wervelstorm wordt een koele bries en in kan vredig de bladzijdes omkeren, alle plaatjes bekijken, de woorden en beelden analyseren.

Begrijp je dan niet dat ik onbereikbaar, ongrijpbaar en onbevangen wil blijven. Dat ik dichtbij mezelf wil bliijven en geen ruimte voor jou wil maken. Dat, hoezeer ik ook van jou houd, dit tussen mij en mijn storm, mijn stilte is. Als jij kan doordringen gooi je allies in de war en heb ik jou niets meer te bieden. Tenminste, niet iets wat ik volledig in de hand heb.

Verbreek mijn zwijgen niet voor mij. Toets mij en laat mij over aan het wassende en het striemende water. Die brengen mij terug naar mij en daaruit haal ik het allerfijnste goud voor jou.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s