Mijn onsteltenis over Gods plan met het gezin

Ik voelde toen nog geen pijn. Het leek allemaal zo verdwaasd. “Onzin”, verklaarden mijn quasi-feministische hersenen. Ik las uit een boekje over het christelijk gezin. ‘Gods plan voor het gezin’. Ja, zoiets bestaat. God heeft een model voor hoe een gezin in elkaar hoort te zitten, eruit moeten zien en moet functioneren. We moeten elkaar lief hebben en de wereld moet zien dat God liefdevol is. Zucht. Daar geloof ik graag in. Heel graag zelfs. Maar ik kon mijn sarcasme niet verbergen toen ik de paraplutjes zag met Christus boven, Man eronder en vrouw; een kleiner parapluutje onder de man en kinderen daaronder. Toen er stond dat de vader geen relatie kan bouwen met de kinderen, althans niet zoals de moeder dat kan en uberhaupt dat de moeder namens de vader de kinderen opvoedt en dat de vader in de bres moet springen wanneer kinderen geen respect voor de moeder tonen. In mijn hoofd zie ik een beledigde moeder die haar mond dichthoudt en de vader het onbeschofte of boze kind berispt. Dat gaat niet bij mij in. Het verhaal is dat de man voor het gezin moet zorgen. Dat de man de vrouw wel kan helpen in het huishouden, maar hij kan geen ‘vrouwenwerk’ doen zoals een kind de fles geven en het huis opruimen. Hoe bestaat dat?

Wat staat mij nu te wachten? Ik word ouder, wil graag zelf een gezin en ik ben verliefd. Deze jongeman wil ik graag trouwen, ondanks alle rare omstandigheden die een kans van slagen op 0, 0 aanwijzen. Zucht. En natuurlijk ben ik niet van plan onchristelijk te gaan leven. Christus moet en zal centraal staan. Maar hoe dan? Feminisme is mij niet zozeer aangepraat. Ken je het gevoel dat je pas weet wat er al die tijd ‘mis’ met je was, totdat je de symptomen ergens heb gelezen of van iemand heb gehoord? Zo zit het bij mij. Heb ik de wereld al die tijd verkeerd gezien? Moet ik nu mijn mond dichthouden wanneer een wildvreemde gozer op straat denkt dat hij mij any ish kan zeggen dat in hem opkomt? Dit voorbeeld is wel eentje van man tegen vrouw, terwijl het feminisme waarin ik geloof meer gaat over ‘man en vrouw samen’ dan sekses tegen elkaar.

Mijn beeld is duidelijk verstoort. Ga ik het verkeerd doen als ik over enkele jaren een relatie begin terwijl ik een carriere heb, kinderen wil en van mijn partner verlang dat hij en ik de zorg over huis en haard evenredig verdelen? Ik zit over een paar maanden misschien zonder een baan en dan is het misschien wel tijd om kindjes te baren en voor manlief te zorgen. Maar ik zie mezelf dit hooguit een maand volhouden. Tenminste een ‘van huis uit werken baan’, please. Just so I don’t murder anything. Ik voel nu wel pijn en voel me een beetje bedrogen. Hoe kan het dat de God die mij heeft gemaakt, de wereld heeft geschapen zoals het is en heeft toegelaten dat de vrouw in een miskende positie is nou van mij verlangt dat ik dit geloof en naleef? Vind God het leuk als ik een baan heb, leiding geef aan een team, zolang ik maar geen leiding over mannen heb? Het idee maakt me onwel. Gaat het niet meer om skill? Zucht. Waar gaan wij naartoe?

Ik weet over mezelf dat ik ergens leiding aan ga geven. Wat het is, is nog onduidleijk. Kan ik dat niet in mijn eentje doen of in een team van meerdere gelijkwaardige leiders? Zal het pas van de grond komen wanneer een man in beeld komt? Please no. Grapje: waar mannen commitment issues hebben, heb ik adjustment issues. Lol.

Feminisme, nogmaals, betekent dat je niet bij de afwezigheid van een man of vaderfiguur in je leven twee linkerhanden moet hebben en je doodongelukkig hoeft te voelen. Het betekent dat jij de leiding over jouw leven en situaties neemt. Je draagt een ruggensteun als je iets zwaars moet optillen, je betaalt iemand om het werk te doen dat jouw lichaam niet aankan, enz. Zoals een man zelf kan koken en de was doen wanneer er geen mamma, zus of vrouw erbij is. Er stond in het boekje ook dat de man de vrouw moet beschermen tegen zowel fysieke als geestelijke aanvallen. Bijvoorbeeld de boze buurman, de manier waarop het gezin een geestelijk leven leidt. Goede genade. Ik moet heel veel fronzen hierbij. Misschien heeft God het echt zo bedoeld. Misschien moet ik minder zeuren en denken dat die lieve man met wie ik eens wil trouwen zich beter zal voelen als ik hem honderd keer vraag om de bank te verplaatsen in plaats dat ik het zelf doe als hij het bij de derde keer is vergeten. Een ander ding is wel dat ik als persoon duidelijk in een groeifase ben. Een jaar geleden zou ik deze vragen niet overwegen en er een duidelijk antwoord over hebben. En het trouwen verhaal was nog niet zo duidelijk. De God die van mij verlangt dat ik hierin geloof, zal mij wel verder tonen wat en hoe. Geloof ik.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s