I have to warn you

Stay away from me

I ain’t no good

There is none of that in me

Not for you

Not in your case

I can pass the butter

but don’t let me sprinkle the salt

The only way fire can heal

Is for it to burn

I see you are self preserving

so see this as a public service announcement

directed at and dedicated to you


Not so careery careerwoman

Long before I started working at 19 years old, I saw myself as a career woman. I wanted the uber busy life of work, work, work, just about enough time for pleasure and lots of succes. I have worked for it and tried..for a while. After that I got a bit confused about my own possibilities, desires and about how this world works. I thaught myself to not be naive and remain ready for every challenge. Soon enough my first job became boring. I lacked motivation and felt like there wasn’t one drop of challenge left in what I was doing. I wanted more but also could not live up to the requirements. 

It didn’t take long before the first supposedly blow struck at my second job. I never wanted to be the woman or the girl that stays at home, does all the chores, cooks and cleans, goes to the grocery store, watches tv or surfs the internet, blogs a little and so on. But something happened as my days at my first job were coming to an end. Maybe it is because I had spent so much time away from home that I really started to desire to stay home. Now I am also leaving my second job. It is a small mess that I don’t really want to talk about. The desire to be the stay at home girl seems to become stronger by the day. I don’t know how to get it out from under my skin. I still want a career and to be busy. But rather being busy with accomplishing things for people in need and things like that. Or maybe this is an invitation into what my future could look like? I don’t know. Feelings can be fleeting. But this one has been with me for over three years now. 

I am absolutely curious about what will happen in my life in the near future. As I am so sure that Christ has begun a work that He will absolutely finish. But I am so afrais that I dream too much, fear too much and don’t get up and step into the path that I am being shown so mercifully. I cannot wait for the new things, but actually I have to because I don’t think I am ready. I almost feel like I have no reason to believe I can do it. But that, ofcourse, is a lie. 

As a new year awaits me and the universe I brace myself, taking a deep breath to leap. In faith. 

Why plan to have kids in this cruel world

I want to share something I consider a testimony, even a revelation that I received in the car today. My sister was in the car with me on our way to work and for some reason I just thought about having children and I thought “why bring children into this cruel world”?

Over the last few months I have found myself pondering the thought of marriage and a family more than I ever have in my adult life. One, because I am getting older and two, ¬†because I can carefully say it is something I feel God gently taking me into. I will spare myself the ‘luxury’of jotting down the details.

As a young girl I have for a short while enjoyed fantasies about family life until I found out that the family life I was seeing around me was nothing I wanted for myself. There was abuse, there was hate and there were just so many mistakes and disregards of manhood and women that I just thought that I would keep to myself. Work hard, get rich and maybe help people. That is what I wanted.

But God obviously has another plan. I started working when I was nineteen. By the time I was twentyone I started feeling compelled to leave my job and go into the world and be a missionary or some other ‘fancy’strong bible woman. By that time the marriage ideal still wasn’t strong and I invited God to show me or either let me knew wether marriage was something for me. In the meantime I have switched jobs and by the end of this year I will no longer have a corporate job. By the circumstances under which this happened and other events in my life, I consider it a nudge from God to let me know that I don’t have to apply for any job again. Or at least not any time soon. The marriage ideal is gradually being restored in my head.

Over the past few months I have found myself uneasily confronted with feelings or as we would say in christian language ‘the spirit’of rejection. There is this guy that I cannot get off my mind and I consider him out of my league. Prayer after prayer I have pleaded with myself in the hope that God would be taking note and coming in action. A thousand reasons to find peace and rest, but I am not at all at peace neither at rest about it. Well, to be honest, right now I have managed to stay calm about it for about three days but I will have to see how long that lastst to even think of it as progress.

But the thing is. Wether I do or don’t get this ‘far outa my league stud’out of my mind, God’s plan will continue to unfold before me. That is a promise. I have all sorts of scenario’s and plans to get ourselves together. I feel a little bit stupid because I am a year away from my late twentied and I believe all this is for teenagers. In my teenage years I was not occupied with relationships. I also embrace this process as moments to allow myself to entrust these feelings to God and have Him walk me through them. In a few earlier posts I have expressed that I had trouble with being a girl. Marriage, boys, make-up, authority have become difficult things due to the examples I held on to from my childhood. I see this as a means of restorement and just embrace it. Sometimes with anger and frustration, other times with joy and understanding.

Where does the so called revelation I received finally come in? My preoccupation with marriage has been sparked by an innate desire to have a family, more so, to nurtrure my onw children. Even as I am typing this it still feels very foreign to me. But I get scared now and then and wonder if it’s worth it. Is it worth it to bring children into this cruel world. Is it worth it to get married if so many people get divorced, if we will end up hurting eachother anyway and knowing that our deepest desires will not be ultimately met by a mate, but by Christ. Is it worth it?

The answer I got this morning was close to a yes. It was rather simple. It went like this “How about you already know that there will be children that will be in need of what your children will have.” How about you know that you can only reach certain children that parents did not want, but had anyway, because you have children. How about you already know that your children wilk give other children, those in need, acces to things their homes might not have. How about that.

As I was driving to work and came upon these words I almost became emotional. But I am long off my period and am not a cry baby so I told myself to get over it (unvalid arguements, I know). The things is what are you willing to bring into this world? But is it not selfish to say you are bringing kids into this world to help kids that are less fortunate? I don’t think so. I think that is rather noble. Do you know what else I think? Was it selfish of God to create people when He knew His love and His presence would be enough for them?

I sincerely hope that we as the ‘grown ups’ and ‘almost grown ups’will give the next generations a chance to be great by being great ourselves and instilling the principles of God into them. This is my hope.

Mijn onsteltenis over Gods plan met het gezin

Ik voelde toen nog geen pijn. Het leek allemaal zo verdwaasd. “Onzin”, verklaarden mijn quasi-feministische hersenen. Ik las uit een boekje over het christelijk gezin. ‘Gods plan voor het gezin’. Ja, zoiets bestaat. God heeft een model voor hoe een gezin in elkaar hoort te zitten, eruit moeten zien en moet functioneren. We moeten elkaar lief hebben en de wereld moet zien dat God liefdevol is. Zucht. Daar geloof ik graag in. Heel graag zelfs. Maar ik kon mijn sarcasme niet verbergen toen ik de paraplutjes zag met Christus boven, Man eronder en vrouw; een kleiner parapluutje onder de man en kinderen daaronder. Toen er stond dat de vader geen relatie kan bouwen met de kinderen, althans niet zoals de moeder dat kan en uberhaupt dat de moeder namens de vader de kinderen opvoedt en dat de vader in de bres moet springen wanneer kinderen geen respect voor de moeder tonen. In mijn hoofd zie ik een beledigde moeder die haar mond dichthoudt en de vader het onbeschofte of boze kind berispt. Dat gaat niet bij mij in. Het verhaal is dat de man voor het gezin moet zorgen. Dat de man de vrouw wel kan helpen in het huishouden, maar hij kan geen ‘vrouwenwerk’ doen zoals een kind de fles geven en het huis opruimen. Hoe bestaat dat?

Wat staat mij nu te wachten? Ik word ouder, wil graag zelf een gezin en ik ben verliefd. Deze jongeman wil ik graag trouwen, ondanks alle rare omstandigheden die een kans van slagen op 0, 0 aanwijzen. Zucht. En natuurlijk ben ik niet van plan onchristelijk te gaan leven. Christus moet en zal centraal staan. Maar hoe dan? Feminisme is mij niet zozeer aangepraat. Ken je het gevoel dat je pas weet wat er al die tijd ‘mis’ met je was, totdat je de symptomen ergens heb gelezen of van iemand heb gehoord? Zo zit het bij mij. Heb ik de wereld al die tijd verkeerd gezien? Moet ik nu mijn mond dichthouden wanneer een wildvreemde gozer op straat denkt dat hij mij any ish kan zeggen dat in hem opkomt? Dit voorbeeld is wel eentje van man tegen vrouw, terwijl het feminisme waarin ik geloof meer gaat over ‘man en vrouw samen’ dan sekses tegen elkaar.

Mijn beeld is duidelijk verstoort. Ga ik het verkeerd doen als ik over enkele jaren een relatie begin terwijl ik een carriere heb, kinderen wil en van mijn partner verlang dat hij en ik de zorg over huis en haard evenredig verdelen? Ik zit over een paar maanden misschien zonder een baan en dan is het misschien wel tijd om kindjes te baren en voor manlief te zorgen. Maar ik zie mezelf dit hooguit een maand volhouden. Tenminste een ‘van huis uit werken baan’, please. Just so I don’t murder anything. Ik voel nu wel pijn en voel me een beetje bedrogen. Hoe kan het dat de God die mij heeft gemaakt, de wereld heeft geschapen zoals het is en heeft toegelaten dat de vrouw in een miskende positie is nou van mij verlangt dat ik dit geloof en naleef? Vind God het leuk als ik een baan heb, leiding geef aan een team, zolang ik maar geen leiding over mannen heb? Het idee maakt me onwel. Gaat het niet meer om skill? Zucht. Waar gaan wij naartoe?

Ik weet over mezelf dat ik ergens leiding aan ga geven. Wat het is, is nog onduidleijk. Kan ik dat niet in mijn eentje doen of in een team van meerdere gelijkwaardige leiders? Zal het pas van de grond komen wanneer een man in beeld komt? Please no. Grapje: waar mannen commitment issues hebben, heb ik adjustment issues. Lol.

Feminisme, nogmaals, betekent dat je niet bij de afwezigheid van een man of vaderfiguur in je leven twee linkerhanden moet hebben en je doodongelukkig hoeft te voelen. Het betekent dat jij de leiding over jouw leven en situaties neemt. Je draagt een ruggensteun als je iets zwaars moet optillen, je betaalt iemand om het werk te doen dat jouw lichaam niet aankan, enz. Zoals een man zelf kan koken en de was doen wanneer er geen mamma, zus of vrouw erbij is. Er stond in het boekje ook dat de man de vrouw moet beschermen tegen zowel fysieke als geestelijke aanvallen. Bijvoorbeeld de boze buurman, de manier waarop het gezin een geestelijk leven leidt. Goede genade. Ik moet heel veel fronzen hierbij. Misschien heeft God het echt zo bedoeld. Misschien moet ik minder zeuren en denken dat die lieve man met wie ik eens wil trouwen zich beter zal voelen als ik hem honderd keer vraag om de bank te verplaatsen in plaats dat ik het zelf doe als hij het bij de derde keer is vergeten. Een ander ding is wel dat ik als persoon duidelijk in een groeifase ben. Een jaar geleden zou ik deze vragen niet overwegen en er een duidelijk antwoord over hebben. En het trouwen verhaal was nog niet zo duidelijk. De God die van mij verlangt dat ik hierin geloof, zal mij wel verder tonen wat en hoe. Geloof ik.